سری هواپیماهای بار هوایی (4): نحوه انتخاب پالت‌های ULD - PMC، PAG، PLA و قوانین تطبیق خطوط محموله

تازه واردان به حمل و نقل هوایی اغلب "بارگیری پالت" را صرفاً به عنوان قرار دادن کالا در پالت های مسطح می دانند، اما عملیات واقعی بسیار پیچیده تر است. هر کسی که تجربه کار با کشتی‌های{1} عرشه اصلی را داشته باشد می‌داند که پالت‌های ULD هواپیما سینی‌های صنعتی معمولی نیستند. آنها بخشی جدایی ناپذیر از سیستم ایمنی هواپیما را تشکیل می دهند.

مدل پالت، تورهای بار، ابعاد خطوط بیرونی، اتصالات قفل، وضعیت قابلیت پرواز، همراه با محدودیت‌های پاکت انبار محموله هواپیما، مجموعاً تعیین می‌کنند که آیا محموله می‌تواند در هواپیما بارگیری شود یا خیر. این مقاله تمام این نکات کلیدی را یک به یک توضیح می دهد.
ULD ها پالت های معمولی نیستند، بلکه اجزای تایید شده هواپیما هستند
انجمن بین‌المللی حمل‌ونقل هوایی (IATA) تعریف روشنی را برای دستگاه‌های بار واحد (ULDs) ارائه کرده است: ULD به دستگاه‌های بار واحد بار هوایی اطلاق می‌شود که شامل پالت‌های هواپیما با تورهای بار و کانتینرهای بار هوایی است. IATA همچنین تصریح می کند که ULD ها اجزای هواپیما قابل جابجایی هستند که مشمول مقررات دقیق صلاحیت پرواز هستند.
ULD های قابل پرواز برای ایمن سازی بارهای محموله و حفاظت از سیستم های هواپیما و سازه های بدنه هواپیما الزامی هستند.
این اصل برای حمل و نقل کالا بسیار مهم است. بسیاری از نمایندگی های حمل و نقل، کارخانه های تولیدی و انبارها به اشتباه ULD ها را به عنوان پالت های بزرگ یکبار مصرف و قرض گرفته شده در نظر می گیرند که خطرات ایمنی شدیدی را به همراه دارد.

مروری بر انواع پالت های معمولی بار هوایی
خطوط هوایی مختلف، مدل‌های هواپیما و بازارهای منطقه‌ای از مشخصات ULD متفاوتی استفاده می‌کنند. متخصصان حمل و نقل اغلب با نام‌هایی از جمله PMC، PAG و PLA مواجه می‌شوند. نوع دقیق قابل اجرا باید با مقررات عملیاتی هر حامل مطابقت داشته باشد. محتوای زیر صرفاً برای مرجع عملی استفاده می شود.

به جای حفظ مکانیکی کدهای پالت، مبتدیان باید بر سه معیار اصلی تسلط داشته باشند: بعد پایه، فضای کانتور قابل استفاده و سازگاری هواپیما.